به گزارش پایگاه خبری دیار سید از شفقنا ؛ عطوان در این یادداشت نوشت: «پس از آنکه رئیس جمهور آمریکا بارها تهدید کرد که تمام نیروگاههای ایران را بمباران گسترده و ویرانگر خواهد کرد و تنها ۴۸ ساعت به ایران فرصت داد تا تنگه هرمز را به روی نفتکشها باز کند، طبق معمول، شرمآورانه تنها چند ساعت قبل از پایان مهلت از این تهدید عقبنشینی کرد و این عقبنشینی را با این جمله توجیه کرد که مذاکرات «خوب و مثمر ثمری» با ایران انجام شده است و بنابراین دستور توقف فوری حملات را صادر کرد.
خبرگزاری نیمه رسمی تسنیم به نقل از یک مقام ارشد ایرانی که ترجیح داد هویت خود را فاش نکند، هرگونه مذاکرهای با طرف آمریکایی را تکذیب کرد و گفت: پیامی که رهبری ایران به میانجیگران مختلف رسانده، تأیید میکند ایران تا زمان دستیابی به بازدارندگی لازم به دفاع از قلمرو خود ادامه خواهد داد» و تهدیدات ترامپ را در چارچوب «جنگ روانی» توصیف کرد.
دلایل واقعی که ترامپ را به این عقبنشینی خجالتآور واداشت، عقبنشینی که نشانگر حالت هذیان و فروپاشی است که از آغاز تجاوز علیه ایران تجربه کرده است، میتوان در نکات زیر خلاصه کرد:
نخست: این عقبنشینی که کمتر از ۴۸ ساعت پس از اعلام این ضربالاجل رخ داد، نه جدید است و نه تعجبآور. رئیس جمهور آمریکا از «مربی» خود، نتانیاهو، که او را درگیر این تجاوز علیه ایران و پیش از آن، در حمایت از جنگ نسلکشی در نوار غزه کرد، چیزی جز دروغگویی، فریبکاری و سوءاستفاده از رسانهها برای توجیه آن نیاموخته است.
دوم: پاسخ سریع ایران به این تهدیدها، تعهدی برای تلافیجویی مشابه بود و تمام تأسیسات و زیرساختهای انرژی در اسرائیل و کشورهای عربی خلیج فارس و هم پیمان آمریکا را هدف قرار داد.
سوم: حمله موشکی به پالایشگاه نفت و تأسیسات حیفا سه روز قبل، اولین واکنش عملی به تجاوز به عسلویه بود. پس از آن، تلافی دیگری برای حمله آمریکا به تأسیسات هستهای نطنز ایران صورت گرفت: پرتاب دو موشک بالستیک مافوق صوت، که هر کدام حامل کلاهک بارشی به وزن حداقل یک تن بودند، به دو شهر اسرائیل. شهر اول دیمونا، محل استقرار رآکتور هستهای اسرائیل، و شهر دوم عراد، محل سکونت کارگران و کارشناسان رآکتور بود.
چهارم: فشار زیادی که کشورهای خلیج فارس بر ترامپ برای عقبنشینی فوری این تهدید وارد میکنند، ناشی از این واقعیت است که تأسیسات نفت و گاز و کارخانههای آب شیرینکن آنها، با توجه به نزدیکی جغرافیایی و این واقعیت که حملات تلافیجویانه به پایگاههای آمریکایی در خاک آنها از آغاز جنگ بیوقفه ادامه داشته است، اهداف آسان و مطمئنی برای هرگونه انتقام ایران خواهند بود.
پنجم: ترامپ، یک تاجر و دلال املاک، از پیشینه خود فاصله نگرفته است. او به وفاداری به همکاران، پسران و دامادهایش معروف است که از طریق فعالیتهای دلالی امرار معاش میکنند و میلیونها و میلیاردها دلار در حسابهای بانکی خود جمعآوری میکنند. این تهدیدها منجر به افزایش بیش از ۲۰ دلاری قیمت نفت و ۳۰ درصدی قیمت بنزین شد. مسلم است که آنها به دلیل فعالیتهای سوداگرانه خود، شاید با هماهنگی او، سود قابل توجهی به دست آوردهاند.
ششم: جنگ وارد بیست و پنجمین روز خود شد، بدون اینکه تجاوزگران به هیچ یک از اهداف خود یعنی سرنگونی و براندازی نظام ایران و وادار کردن آن به عقبنشینی از تصمیم خود برای کنترل کشتیرانی در تنگه هرمز که روزانه ۲۱ میلیون بشکه نفت از آن عبور میکند، دست یابند. تنها کسانی که از این بسته شدن آسیب دیدند، جهان غرب و اقتصاد آن و کشورهای تولیدکننده نفت و گاز خلیج فارس متحد واشنگتن بودند که اکثر آنها از آغاز جنگ حتی یک بشکه نفت هم صادر نکردهاند.
هفتم: نظریه صلح با توسل به قدرت که ترامپ به آن میبالد، تاکنون به طرز فجیعی شکست خورده و نتایج معکوسی به بار آورده است. تاکنون دو ناو هواپیمابر آمریکایی آسیب دیدهاند، اولی آبراهام لینکلن بود که توسط یک موشک بالستیک مورد اصابت قرار گرفت و دومی جرالد فورد بود که توسط موشک دیگری مورد اصابت قرار گرفت و باعث آتش گرفتن آن شد که منجر به یدک کشیدن آن به جزیره کرت یونان برای تعمیر شد. بهانه دروغین، آتش گرفتن رختشویخانه در پشت آن بود، توجیهی که حتی احمقترین افراد باور نمیکنند.
آنها یک جنگ کوتاه با پیروزی سریع و تمیز میخواستند، و ایران یک جنگ منطقهای طولانی و فرسایشی میخواست، و حداقل تاکنون پیروزی بزرگ و دست بالا را دارد. خسارات متجاوزان به ویژه اسرائیلیها و آمریکاییها، اکنون روزانه میلیاردها دلار تخمین زده میشود، و مقیاس ویرانی که تصاویر آن را در تلآویو بزرگ و حیفا و در نهایت در دیمونا و عراد دیدیم، برجستهترین گواه بر آنچه ما میگوییم است. حتی خطرناکتر، شکست اخلاقی است، و این واقعیت که بیش از ۷ میلیون شهرکنشین اسرائیلی در طول ۲۴ روز گذشته تجاوز، شبانهروز در پناهگاهها و تونلها زندگی میکنند.
ترامپ اعتبار خود را از دست داده و در جنگ شکست خورده و اکثر متحدانش، اگر نگوییم همه آنها، و هیبت کشورش و جایگاه جهانیاش به عنوان یک ابرقدرت را از دست داده است. تنها چیزی که به دست آورده، رضایت «اسرائیل» یا بهتر بگوییم، کابینه راست افراطی و تروریست آن بوده است. این دستاورد بزرگ را تبریک میگویم. ما منتظر تهدید بعدی او و عقبنشینی شرمآورش از آن هستیم و انتظار ما قطعاً طولانی نخواهد بود.»
