به گزارش دیار سید از شفقنا ؛ نویسنده کتاب «به یادت چله نشینم» از ایجاد موکب‌های پر زرق و برق در پیاده روی اربعین انتقاد کرد و گفت: متاسفانه صاحبان برخی از جریانات و حامیان اندک آنها با پول و رسانه‌ی فراوانی که در اختیار دارند، سعی در کمرنگ کردن اتحاد موجود در این حرکت عظیم شیعیان هستند و متاسفانه به هر ترفندی دست می زنند تا بر روی اعتقاد تعدادی از زائران هم که شده اثر گذاشته و به طرفداران خویش اضافه کنند. محل فعالیت آنها هم برخی از موکبهاست که معمولا هم دارای زرق و برق بیشتری هستند و از خدمات مادی بیشتری برخوردارند.

وی افزود: متاسفانه گاهی در برخی از این موکبها رسومات غلطی ترویج می شود که به میزان بسیار زیادی اثر منفی بر روی افکار عمومی جهان می‌گذارد. رعب و وحشتی که در دل مشاهده کنندگان این صحنه ها با نام عاشورا و امام حسین علیه السلام ایجاد می شود، آنها را فرسنگها از این اجتماع عظیم با ظرفیت بالای جهانی دور می‌کند.

وی در پاسخ به این پرسش که «در پیاده روی اربعین چه اتفاقی می افتد که سبب این نوع همزیستی مسالمت آمیز اخلاقی محور شده است؟» گفت:۲۵۰۰ سال است که بشریت به فکر ایجاد یک جامعه بسیار بسیار مسالمت آمیزی به نام «آرمانشهر» یا «مدینه فاضله» است. این البته امر خوبی است و یکی از نشانه‌ها و نیز ثمرات اتصال فطرت انسانی به کمال بی نهایت الهی است که «فطره الله التی فطر الناس علیها…». این یعنی به دنبال آسایش و آرامشی بی نهایت بودن.

اما  امروزه شاهدیم که بعد از ۲۵۰۰ سال، جوامع مادی در سراسر کره‌ی خاکی، به بن‌بست های اخلاقی در زندگی شخصی و اجتماعی رسیده و هیچ راه فراری برای برون رفت از آن برای خود پیدا نمیکند. اما دنیای اسلام به لطف ارتباط با منبع لا یزال الهی و خاندان عصمت و طهارت، نه تنها امید به یک چنین جامعه‌ای را در دل خویش زنده نگه داشته است؛ بلکه در مقاطعی از تاریخ گوشه‌هایی از آن را نیز تجربه کرده است. یکی از این مقاطع تاریخی «پیاده‌روی اربعین امام حسین علیه السلام» است.

در پیاده روی اربعین همه به یک هدف نگاه و به یک مقصد فکر می کنند. اما عده‌ای با پای پیاده در حال حرکت به آن هدف هستند و عده‌ای دیگر با خدمت به این افراد، علاوه بر اینکه به دیگران در رسیدن به اهداف خویش کمک می‌رسانند؛ روح و جان خویش را در کنار آن هدف مشترک نهایی می‌بینند و به این صورت انگیزه‌ی مضاعفی برای ایثار با تمام توان به دست می‌آورند.

پس یک «هدف مشترک الهی و غیر مادّی» اصلی ترین عاملی است که باعث خلق این صحنه‌های زیبا و حیرت انگیز در مراسم پیاده‌روی اربعین می‌شود که به برخی از آنها در کتاب «به یادت چله نشینم…» اشاره شده است. و این «هدف مشترک الهی و غیر مادّی» به لطف ایثارگری و از جان گذشتگی امام حسین علیه السلام به وقوع پیوسته است. به تعبیر دیگر، ایشان، «سبد لذتهای» بشری را دستخوش تغییرات کرده‌اند. یعنی بشری که «لذّت» را فقط در آسودگی و استراحت و خوشگذرانی و عیش و نوش می‌دید؛ امروزه سختیهای تهیه مقدمات برای شرکت در یک مراسم را؛ سختیهای پیاده‌روی در خاک و غبار را؛ سختیهای زندگی در کمبود امکانات را؛ ناراحتیهای جسمی و خستگیهای ظاهری را؛ همه و همه را لذت بخش می‌داند؛ با خاطرات این سختیها زندگی می‌کند و در تمام سال منتظر رسیدن به این ایام برای تجربه‌ی دوباره‌ی این سختیهاست.

معارف اربعین به جامعه منتقل شود

حجت الاسلام مطهری در ادامه افزود: جالب است و همه می‌دانیم که این «هدف مشترک الهی و غیر مادّی» تنها یکی از احکام مستحب الهی است که البته به خوبی به مرحله‌ی اجرا رسیده است. یعنی تنها با اجرای خوب یکی از قوانین الهی درجه بالایی از این همزیستی مسالمت آمیز را در زندگی اجتماعی بشر؛ البته در یک مقطع خاص و در یک موقعیت جغرافیایی خاص مشاهده می‌کنیم. بدیهی است که انتقال این قسمت از مدینه‌ی فاضله به دیگر زمانها و مکانهای زندگی بشر، راهی ندارد جز تمسک به سایر قوانین الهی و اجرای کامل آنها در همه‌ی زمانها و مکانها و توسط همه انسانهایی که آرزوی رسیدن به یک زندگی مسالمت آمیز و در شأن فطرت پاک بشری دارند. یعنی هر تلاشی که در راستای اجرای احکام الهی بر روی هر نقطه از زمین صورت بگیرد؛ تلاشی است در راستای رسیدن بشر به جامعه‌ای که در آن، همه برای راحتی و آسایش دیگران تلاش می‌کنند.

 وی بهترین راه نهادینه شدن اصول اخلاقی حاکم در پیاده روی اربعین را نمایش زیباییهای این پیاده‌روی در زمانها و مکانهای مختلف به تمام انسانها دانست و گفت: یعنی نباید بگذاریم زیباییهای اربعین فقط در اربعین و کربلا باقی بماند. به عبارت دیگر باید از امام سجاد علیه السلام و حضرت زینب سلام الله علیها الگو بگیریم و نگذاریم معارف برگرفته از آموزه‌های کربلا فقط در کربلا باقی بماند. پس هر کس به اندازه‌ی توان و تخصص خویش می‌تواند این کار را انجام بدهد. یکی از راهکارهای بسیار مهم و همه‌پسند که در طول تاریخ هنوز جایگاه و ارزش خویش را از دست نداده است؛ انتقال معارف به وسیله‌ی «کتاب» است.