اگر دلت گرفت، برو امامزاده ابراهیم!

آقا جواد، زائر اهل تبریز، می‌گوید: پدرم همیشه می‌گفت اگر دلت گرفت، برو امامزاده ابراهیم. از وقتی بچه بودم، با خانواده می‌اومدیم اینجا. امسال که رسیدم، چشمم به گلدسته‌های نو افتاد؛ انگار بقعه جانی دوباره گرفته. دلم قرص شد.

به گزارش پایگاه خبری دیار سید ؛ حمید رضا دنیادیده / در دل کوه‌های مه‌آلود و جنگل‌های سرسبز شفت، جایی میان آغوش شاخساران افرا و صدای همهمه رودهای خروشان، بنایی قد کشیده که قرن‌هاست مأمن دلتنگی‌ها و تمنای دل‌های عاشق است؛ آستان مقدس امامزاده ابراهیم(ع)، نگین شهرستان شفت. هر صبحگاه، خورشید، پیش از آنکه بر فراز قله‌ها بتابد، نخستین پرتوهایش را بر گنبد فیروزه‌ای و گلدسته‌های بلند این بقعه می‌پراکند؛ اما تا همین چندی پیش، این گلدسته‌ها، گرچه نماد معنویت بودند، در آستانه فروپاشی ایستاده بودند.

وایتی از فرسودگی و خطر بقعه متبرکه امامزاده ابراهیم شفت

رطوبت بالای منطقه، بارندگی‌های مداوم، وزش بادهای تند کوهستانی و گذر زمان، آن‌چنان به سازه گلدسته‌ها آسیب زده بود که دیگر نمی‌شد چشم روی آن بست. زنگ‌زدگی پایه‌ها، لق‌شدن اتصالات، نفوذ آب به داخل بقعه و لرزش‌هایی که در بادهای شدید به‌وضوح احساس می‌شد، زنگ خطر را برای هیئت امنای آستان به صدا درآورد.علی یوسفی، رئیس هیئت امناء آستان مقدس، درباره آغاز این پروژه می‌گوید: از چند سال قبل، کارشناسان به ما هشدار داده بودند که گلدسته‌ها دیگر استقامت لازم را ندارند اما اجرای چنین پروژه‌ای در این منطقه با مسیر صعب‌العبور، نیازمند زمان، هماهنگی و هزینه بسیار بود و ما نهایتاً با توکل به خدا و اعتماد مردم دل به کار زدیم.

تعویض گلدسته عملیاتی دشوار در دل کوهستان

اجرای عملیات تعویض گلدسته‌ها کار کوچکی نبود. بقعه در ارتفاعات جنگلی واقع شده، مسیر باریک و پرپیچ‌وخم دارد و آوردن تجهیزات سنگین مانند جرثقیل به این منطقه، خود ماجرایی جداگانه بود. عملیات تخریب گلدسته‌های قدیمی، خارج‌کردن سازه‌های سنگین زنگ‌زده و نصب گلدسته‌های جدید سبک‌تر و مقاوم‌تر، نزدیک به یک ماه زمان برد.یوسفی می‌گفت که کل هزینه پروژه شامل تخریب، نصب و هزینه جرثقیل حدود ۷۰۰ میلیون تومان شد اما ارزشش را داشت. امروز دیگر از خطر سقوط، نفوذ آب و آسیب به سازه اصلی خبری نیست و از تحمیل هزینه‌های گزاف بر بقعه جلوگیری شده است.

امامزاده ابراهیم آینه‌ای از بهشت شده است

برای زائرانی که سال‌هاست با عشق و اخلاص به امامزاده ابراهیم(ع) می‌آیند، این تغییر فقط تعویض گلدسته نبود؛ تحولی در جلوه معنوی و زیبایی‌شناسی بقعه بود.آقا جواد، زائر اهل تبریز، می‌گوید: پدرم همیشه می‌گفت اگر دلت گرفت، برو امامزاده ابراهیم. از وقتی بچه بودم، با خانواده می‌اومدیم اینجا. امسال که رسیدم، چشمم به گلدسته‌های نو افتاد؛ انگار بقعه جانی دوباره گرفته. دلم قرص شد.خانم فاطمی از کرمانشاه، در حالی‌که اشک در چشمانش حلقه زده، می‌گوید: هر وقت می‌آم اینجا، حس می‌کنم بهشت همینه. ولی امسال، با این تغییرات، انگار وارد آسمون شدم. گلدسته‌ها مثل دو دست به دعا بلند شدند، خیلی زیبا و روح‌نواز هستند.حتی اهالی خود منطقه هم که لحظه‌به‌لحظه در کنار این بقعه نفس کشیده‌اند، لب به تحسین گشوده‌اند. آقا محمدرضا، کسبه‌ای از روستای اطراف، می‌گوید: ما نگران بودیم. مخصوصاً شب‌های طوفانی، صدای لق‌زدن گلدسته‌ها می‌اومد. الان هم خیالمان راحت شده و هم بقعه قشنگ‌تر شده. مثل نگینی تو دل شفت می‌درخشد.

آستان مقدس امامزاده ابراهیم شفت فراتر از یک مکان مذهبی

بقعه امامزاده ابراهیم(ع)، فراتر از جایگاهی برای زیارت، نقش مهمی در هویت فرهنگی و اجتماعی منطقه دارد و سالانه هزاران زائر از سراسر کشور، از آذربایجان تا خوزستان، از تهران تا هرمزگان و حتی از کشورهای همسایه مانند عراق و آذربایجان، برای توسل به این امامزاده واجب‌التعظیم به شفت سفر می‌کنند.بافت چوبی و منحصربفرد اطراف بقعه، زندگی صدها خانواده محلی را تأمین می‌کند و حضور گردشگران مذهبی، جریان پویایی به اقتصاد بومی بخشیده است و به‌همین دلیل، ایمن‌سازی و زیباسازی این مکان، یک اقدام صرفاً مذهبی یا عمرانی نبود بلکه گامی در مسیر توسعه پایدار منطقه به‌شمار می‌رفت.امروز، اگر از مسیر پیچ‌درپیچ کوهستانی بالا بروید، از میان درختان انبوه عبور کنید و صدای پرندگان را دنبال کنید، به بقعه‌ای می‌رسید که حالا با دو گلدسته‌ی بلند و درخشان، استوارتر از همیشه، پذیرای دل‌هایی‌ست که از هرکجای ایران به‌سویش روانه‌اند. اینجا، امامزاده ابراهیم است؛ نگینی که دوباره صیقل خورد و در دل سبز شفت، جلوه‌ای تازه یافت.