«گیلده» گلاب و گام‌های ناتمام توسعه

جشنواره گلاب‌گیری در گیلده سال‌هاست برگزار می‌شود، اما نبود زیرساخت، برنامه‌ریزی و توجه رسانه‌ای، آن را از جایگاه شایسته‌اش بازداشته است؛ روستایی در دل دشت‌های شفت که اگر دریافته شود، می‌تواند به الگویی موفق از گردشگری رویدادمحور در شمال کشور تبدیل شود.

به گزارش پایگاه خبری دیار سید از خبرگزاری فارس ؛ در دشت‌های وسیع و آفتاب‌گیر شفت، جایی میان شالیزارهای بیدار و درختان پراکنده‌ی محلی، روستای گیلده هر سال با بوی گل محمدی بیدار می‌شود. اهالی این روستا، در خردادماه، با دست‌های پینه‌بسته و دل‌هایی سرشار از شور، آیین سنتی گلاب‌گیری را برپا می‌کنند؛ آیینی که نه‌تنها نماد هویت بومی است، بلکه قابلیت تبدیل‌شدن به یک رویداد گردشگری ملی را دارد.

آیین گلاب‌گیری؛ پیوند مردم، گل و خاطره

در روزهای گرم اردیبهشت و خرداد، گیلده تبدیل به صحنه‌ای زنده از گذشته‌های شیرین می‌شود. زنان و مردان با چیدن گل‌های محمدی، روشن‌کردن آتش زیر دیگ‌های مسی، و تقطیر عطر و عشق، یاد اجدادشان را زنده می‌کنند. هر کوچه و خانه، میزبان گردشگرانی است که برای دیدن این منظره زنده از سنت آمده‌اند. اما پشت این شکوفایی فصلی، رنجی پنهان است؛ رنج دیده‌نشدن و حمایت‌نشدن.

فرصتی برای اقتصاد محلی اما بدون پشتوانه

در حالی که بسیاری از روستاهای کشور با مهاجرت، رکود تولید و فراموشی آیین‌های محلی دست و پنجه نرم می‌کنند، گیلده هنوز سرپا ایستاده است. اما اقتصاد محلی این روستا که می‌تواند با فروش گلاب، گل خشک، دمنوش، صنایع‌دستی و غذاهای محلی شکوفا شود، به‌دلیل نبود ساختار حمایتی و بازاریابی مناسب، در حد مصرف شخصی باقی مانده است. بازارچه‌های موقتی، بدون طراحی یا غرفه‌بندی، پاسخگوی نیاز گردشگران نیست و سودی عاید روستاییان نمی‌کند.

زیرساخت‌هایی که نیستند و گردشگرانی که برمی‌گردند

راه دسترسی نامناسب، نبود تابلوهای راهنما، فقدان سرویس بهداشتی و فضای نشیمن، کمبود اقامتگاه‌های محلی و نبود پارکینگ، سبب شده‌اند که تجربه حضور در جشنواره برای گردشگران با زحمت و نارضایتی همراه باشد. بسیاری از گردشگران، با اینکه خاطره‌ای خوش از صحنه‌ها دارند، اما خاطره‌ای تلخ از امکانات ناموجود با خود می‌برند.

تبلیغات محدود، رسانه های غایب و روایت های ناشنیده

جشنواره‌ای با این ظرفیت میتوان گفت هنوز در تقویم رسمی گردشگری استان جایی ندارد. نه رسانه‌های استانی آن را برجسته می‌کنند، نه پوستر یا محتوای چندرسانه‌ای از آن در فضای مجازی دست‌به‌دست می‌شود. گیلده، با وجود آنکه می‌تواند به برندی ملی در زمینه گلاب‌گیری تبدیل شود، در غیاب تبلیغات مؤثر و روایت رسانه‌ای، همچنان ناشناخته مانده است.

برندسازی محلی، یک گام به‌سوی تحول پایدار

برندسازی «گلاب گیلده» و طراحی بسته‌های ویژه سوغات روستایی، می‌تواند آغازگر تحول باشد. با کمک مشاوران بازاریابی، دانشگاه‌ها و گروه‌های استارت‌آپی، می‌توان هویت بصری این محصول را بازطراحی و عرضه آن را در فروشگاه‌های مجازی یا نمایشگاه‌های ملی فراهم کرد. این کار نه‌تنها ارزش افزوده بالایی ایجاد می‌کند، بلکه به توانمندسازی زنان روستا نیز کمک خواهد کرد.

مدیریت رویداد، نیازمند ستاد دائمی و تقویم فرهنگی

برای اینکه جشنواره از پراکندگی و بی‌نظمی فعلی رها شود، لازم است دبیرخانه دائمی جشنواره گلاب‌گیری با حضور نمایندگان دهیاری، میراث فرهنگی، جوانان محلی، نهادهای حامی و دانشگاهیان با پیوست رسانه، شکل بگیرد . این دبیرخانه، مسئول طراحی تقویم فرهنگی، جذب بودجه، هماهنگی با رسانه‌ها، آموزش نیروهای محلی و نظارت بر کیفیت اجرا خواهد بود.ساخت خانه‌های بوم‌گردی کوچک با کمک وام‌های کم‌بهره، آموزش اهالی در زمینه میزبانی و آشنایی با زبان گردشگری، و تجهیز اقامتگاه‌های فصلی می‌تواند گیلده را از توقف‌گاه گردشگران به مقصد گردشگری تبدیل کند و جوانان روستا، در صورت احساس نقش و تأثیرگذاری، به‌جای مهاجرت، انگیزه خواهند یافت که روستا را بسازند.

گیلده، روستای خلاق آینده شمال کشور

اگر مجموعه اقدامات بالا عملی شود، گیلده می‌تواند نام خود را به‌عنوان یک روستای خلاق در زمینه فرهنگ و آیین سنتی در نقشه گردشگری کشور ثبت کند؛ الگویی که ثابت می‌کند چگونه یک آیین ساده با مشارکت مردمی، مدیریت علمی و حمایت رسانه‌ای، می‌تواند تبدیل به موتور محرکه توسعه محلی شود.