قصه آتش در امامزاده ابراهیم شفت؛ زخمی که دوباره سرباز می‌کند

امامزاده ابراهیم شفت روستایی منحصربفرد زیارتی سیاحتی اما همیشه درگیر با آتش و البته با مردمانی در حسرت کمک است، روستایی که هر بار در آن زخم کهنه حریق، دوباره سرباز می‌کنند و قصه‌های تلخ و داستان اندوه مادران برای کودکانشان می‌شود‌.

به گزارش پایگاه خبری دیار سید از خبرگزاری فارس ؛ شعله‌ها از نیمه‌های شب زبانه کشیدند. شب عید سعید فطر که پر از حضور مسافران و زائران بود، با نور آتش روشن شد؛ نوری که نه از شمع عبادت، که از آتش ویرانی بود.روستای امامزاده ابراهیم شفت، این بار هم قربانی شد. به گفته منابع غیررسمی آتش از یک نانوایی آغاز شد، درست مثل سال گذشته اما خدارو شکر اینبار نه جان انسان بلکه جان ۹ بلوک ساختمانی را گرفت و در پی آن ۴۵ واحد مسکونی، تجاری و اقامتی خاکستر شدند.

اثبات مجدد برادری آتش‌نشانان گیلان با مردمان امام‌زاده ابراهیم شفت

آتش‌نشانان از شهرهای شفت، احمدسرگوراب، صومعه‌سرا، فومن، چوبر، شهرک صنعتی و حتی رشت به کمک شتافتند. در تاریکی شب و در میان زبانه‌های آتش، امدادگران، بسیجیان و اهالی با چشمانی پر از اشک اما دستانی خالی تلاش کردند تا فاجعه‌ای عظیم‌تر رقم نخورد. باد شدید بود، بافت چوبی منطقه یاریگر آتش و امکانات اطفای حریق محدود. تنها خودروی آتش‌نشانی در امامزاده ابراهیم حاضر بود، اما یک خودرو برای مهار چنین جهنمی کافی نبود.

زخمی که هنوز بسته نشده بود

این اولین بار نبود. سال‌ها امام‌زاده ابراهیم شفت سوخته است؛ آخرینش بهار ۱۴۰۳. سال گذشته نیز، آتش همین مسیر را پیمود و خانه‌ها و مغازه‌ها را بلعید. پس از آن حادثه، بسیاری از مردم بی‌خانمان شدند. برخی در مدارس، برخی در ستاد اسکان فرمانداری شهرستان شفت، برخی در خانه‌های بستگان و برخی دیگر در همین واحدهایی که این بار هم سوخت، ساکن شدند.

بی‌مهری هیئت‌دولت به میزبانان زائران امامزاده شاخص ملی

برخلاف حوادث تلخی از سیل، زلزله و آتش‌سوزی و غیره‌ای که در استان‌های دیگر رخ میدهد و از مردمان ستم دیده از مهر دولت بهره‌مند می‌شوند، وام‌های بلاعوضی به مردم مظلوم و بی‌پناه روستای امام‌زاده ابراهیم شفت که سالانه میزبان صدها هزارنفر از زائران از اقصی نقاط ایران و منطقه هستند، داده نشد و هیئت دولت هم دل به دل مردم نسپرد.

بیمه‌ها میانه راه دستان ناتوان مردم امامزاده ابراهیم را رها کردند

بعد از آتش‌سوزی سال گذشته، دیگر هیچ شرکت بیمه‌ای حاضر به بیمه‌کردن ساختمان‌های امامزاده ابراهیم نشد؛ مردم ماندند و وحشتی که حالا به واقعیت پیوست. همان‌هایی که خانه‌شان سوخت، هنوز نتوانسته بودند حتی یک اتاق برای خود بسازند، که حالا دوباره هرچه داشتند به خاکستر بدل شد.

شبی که می‌توانست فاجعه‌ای بزرگ‌تر شود

ساعتی که آتش زبانه کشید، امامزاده ابراهیم پر از مسافر و گردشگر بود. مسافرانی که تعطیلات عید را در این منطقه خوش آب و هوا سپری می‌کردند و زائرانی که برای عید سعید فطر به اینجا آمده بودند، ناگهان خود را در میانه جهنمی از آتش یافتند. هراس، فریاد، گریه و غیره. مردم گریختند، فرار کردند تا مبادا قربانی خشم آتش شوند. خوشبختانه این‌بار تلفاتی در میان نبود اما چیزی که سوخت، فقط چوب و سقف و دیوار نبود؛ امیدها، خاطره‌ها و زندگی‌ها نیز در میان شعله‌ها گم شد.

فایر باکس‌های بی‌غیرت

در حالی که زنان و کودکان با سطل و دبه آب بر ساختمان نیمه سوخته می‌ریختند، باز هم فایر باکس‌های تعبیهشده بی‌استفاده ماندند؛ همان ابزارهایی که در طول رینگ امامزاده ابراهیم شفت قرار بود اولین سد در برابر آتش باشند، اما این بار هم مثل دفعه قبل، نتوانستند کاری کنند؛ گویا اصلا بازسازی و به‌روزرسانی نشده بودند.

مردمی که هنوز چشم انتظارند

امامزاده ابراهیم حالا کمتر از یک سال، ۲ آتش‌سوزی را به چشم دیده است. ۴۵ واحد دیگر به لیست ویرانی‌هایش اضافه شد و آینده‌ای مبهم برای مردمش رقم خورد. آیا این بار هم دولت و مسئولان بی‌تفاوت خواهند ماند؟ آیا باز هم مردمی که خانه‌شان را دود برده، باید با دلی شکسته، به امید کمک‌های مردمی و خیرین بمانند؟صبح عید فطر، در حالی که هنوز دود از ویرانه‌ها بلند می‌شود، مردم در کنار آستان مقدس، نماز شکرانه یک ماه عبادت را خواندند اما در دلشان، نماز دیگری جاری بود؛ نمازی که در آن، امید به کمک و توجه، از شعله‌های بی‌رحم، قوی‌تر هست و امیدوارند دولت کنونی توجه واقعی به منطقه داشته باشد.